Ranoszkowie

Franciszek Ranoszek urodził się 13 marca 1884r. w Moszczenicy Śląskiej jako czwarte dziecko (miał 9 rodzeństwa) Jana i Karoliny z domu Stokowy. Jego rodzice prowadzili średniej wielkości gospodarstwo rolne. Ojciec Jan – był naczelnikiem gminy, posiadał młyn i cegielnię. Rodzina Ranoszków była bardzo liczna – Franciszek miał 9 rodzeństwa. Rodzice duży nacisk kładli na naukę dzieci – toteż czworo synów ukończyło gimnazjum.

Pierwszym synem Franciszka i Marii Ranoszków był urodzony 4 lipca 1911r. we Wierzbiu Gerard Karol Ranoszek (używał częściej swojego drugiego imienia). Gerard szkołę powszechną (ludową) ukończył w rodzinnej wsi. Następnie ukończył Gimnazjum im. księcia Jana Opolskiego w Tarnowskich Górach. W 1930 zdał maturę został studentem Wydziału Mechanicznego w Wyższej Szkole Technicznej w Gdańsku (Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig). W czasie studiów zakochał się w lataniu. W 1931r. ukończył kurs szybowcowy, odbył szkolenia w Lotniczym Przysposobieniu Wojskowym w Nowym Targu i Krakowie, wreszcie wstąpił do Aeroklubu Gdańskiego (działającego w Rumii).

W 1932r. ze względu na służbę wojskową przerwał studia. Odbył kurs podchorążych rezerwy przy II batalionie 73 Pułku Piechoty w Oświęcimiu, zaś od 15 lutego 1933r. szkolił się w Szkole Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Dęblinie. 15 sierpnia 1933 r. otrzymał przydział do 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu, a potem latał w 3 i 4 Pułku Lotniczym w Toruniu. 1 stycznia 1935 r. Gerard Ranoszek został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy aeronautyki (lotnictwa).

Kontynuował studia w Gdańsku, gdzie pracował nad konstrukcją dwusilnikowego samolotu z chowanym podwoziem, która to konstrukcja miała być jego pracą dyplomową. Brał udział w zawodach lotniczych do Hamburga w 1935r. i do Roduno Littorio w 1937r. (gdzie zajął V miejsce na 88 startujących lotników). W 1938r. po przeniesieniu się na Politechnikę Warszawską udało mu się skończyć studia i uzyskać tytuł inżyniera mechanika budowy samolotów. W lipcu 1939r. podjął pracę w Instytucie Technicznym Lotnictwa w Warszawie jako pilot doświadczalny.

We wrześniu ewakuował prototypy samolotów do granicy południowo-wschodniej. Następnie został skierowany do 45 eskadry liniowej 4 pułku lotniczego. Udało mu się zbiec przed nadchodzącą Armią Czerwoną i na własną rękę dotarł do Warszawy, skąd późną jesienią postanowił się przedostać na „Zachód”, przez Słowację Wegry, Włochy do Francji. Tam spotkał swoich braci: Joachima i Franciszka.