Jerzy Pelc Piastowski

22 kwietnia 2021 r. w Katowicach zmarł Jerzy Pelc-Piastowski ps. „Łazik”, „Azymut”, „Tama”. Był jednym z ostatnich żyjących żołnierzy Obwodu Armii Krajowej Łańcut.
Ppor. rez. Jerzy Pelc- Piastowski (1927-2021) urodził się w Rawiczu, był synem mjr. Józefa Pelca (dowódcy I batalionu 74. Górnośląskiego pułku piechoty), poległego w czasie kampanii 1939 roku pod Ciepielowem. Podczas II wojny światowej członek Hufców Polskich w Łukowie. pow. siedlecki, od 1943 r. żołnierz Obwodu AK Łańcut, członek patrolu dywersyjnego. Po wkroczeniu Armii Czerwonej członek konspiracji poakowskiej w oddziale kpt. Wacława Rejmaka „Ostoi”, aresztowany 19 sierpnia 1945 r. przez Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego pod Puławami. Wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego w Lublinie z 29 września 1945 r. skazany na karę 6 lat więzienia oraz 3 lata utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych. Od 7 marca 1946 r. przebywał w więzieniu we Wronkach, od 5 lipca na półrocznej przerwie w odbywaniu kary, zwolniony 1 stycznia 1947 r. Ukończył Wydział Filozoficzno-Historyczny Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, dziennikarz, publicysta historyczny. Był autorem licznych opracowań, artykułów i reportaży historycznych. Na podstawie własnych wspomnień napisał kilka książek dotyczących Obwodu AK Łańcut („Nasza jest noc”, „W poszukiwaniu zwycięstwa”, „Z akowskich wspomnień”).
Zdjęcia wykonane podczas zgrupowania partyzanckiego kryptonim „San I” na Zasaniu w czerwcu 1944 r. (Archiwum IPN Oddział w Krakowie. Zbiory Andrzeja Zagórskiego).

Jerzy Pelc urodził się w 1925 roku, Był synem majora Józefa Pelca (74 pułk piechoty), poległego w czasie kampanii polskiej 1939 roku pod Ciepielowem. Piastowski to jedno z fałszywych nazwisk okupacyjnych, przyjęte po wojnie jako element nazwiska. W pierwszych latach okupacji uczestniczył w konspiracji młodzieżowej w Łukowie na Podlasiu. W 1943 roku jako poszukiwany przez Gestapo przybył do Łańcuta.

Działał w oddziale dywersyjnym Józefa Lenara ps. „Piłka”. Brał udział w akcjach zaboru broni i wyposażenia wojskowego z niemieckich transportów kolejowych, dokonywał sabotażu i dywersji (infrastruktura kolejowa), uczestniczył w ubezpieczaniu alianckiego zrzutu lotniczego w Rakszawie, należał do grupy dywersyjnej atakującej wartownię przy przeprawie promowej w Starym Mieście koło Leżajska. W składzie oddziału partyzanckiego „Włodzimierz” walczył w lasach w rejonie Brzyskiej Woli i Kuryłówki na Zasaniu (czerwiec 1944 roku). Po wkroczeniu Armii Czerwonej uczestnik drugiego podziemia niepodległościowego (ROAK). Został aresztowany przez UB w Lublinie w sierpniu 1945 roku i skazany na sześć lat więzienia. Ciężko ranny podczas transportu do więzienia we Wronkach, został objęty amnestią w 1947 roku.

Dziennikarz, historyk, publicysta, był autorem autor licznych opracowań, artykułów i reportaży historycznych. Na podstawie własnych wspomnień napisał kilka książek działaniach żołnierzy AK w regionie łańcuckim, takich jak.: „Nasza jest noc”, „W poszukiwaniu zwycięstwa”, „Z akowskich wspomnień (Obwód Łańcut)”. Swymi życzliwymi wywiadami „Łazik” wspomagał dr. Andrzeja Borcza w pracach nad wydaną w ubiegłym roku monografią obwodu łańcuckiego Armii Krajowej.