Buch praopy Filipa
Tusci sam wcas rano po naszym placu na łonach lotom, pogoda je zdycka fajno, klarcia s’wjyci fest po ŝlypjach, raźi, blynduje, urodnie sam momy se myśla. Ślypjach prziwar, wyglondom chobych ciś musioł, gymbach zawar coby mi fliga wniaa niy nadzistała. Jerona przepjyknie as sie pjerzinie kandego kce kożdymu, dychać a życ, kożdy cosik dubje, pichci, bastluje. Kokot robotny gizd ze rana depce te kury łosprawjały starki. Ptoszki śpjywajom we tych starych wjyrzbach wele rzyki kole pota momy je stoć, siedzom ci pochowane ptoszki we tych habinach.
Oma na stole nudelkulom plaskate koncki tajgu kulo, ciasto na nudle kulo. Doś sie baba na macho, caluśko je gorko widza, potyn je suszy, na papjorze kalyckim, monkom posuje a na drugi dziyń kroje we sztrajfki, na swojske nudle.
Wjepszki pofutrowane niy kwicom we hlywiku, dlo małych gyńsi łostrurziny ze śrotkom a pokrziwom wcora na wjecor po ćimoku nawarzić dała rady.
Stoja na tym placu a śe mamlasa. Łotwyjrajom ci śe polekutku, mos wjedzieć zielone dzwjyrza rajbujom tom spodniom lajstom ło zola, ciutecka scyrkajom, zowjasy kwicom, dzwjyrza take ci ze filungym a ornamyntym ci ze żołtom szybom na wjyrchu. Tus ci podziwu godne te dzwjyrza, a gryf fest szykowny idzie pedzieć do szpasu gryfny.
Ze naszyj staryj chaułpy, drepce ci poleku a wychylo śe nasz pra Opa Filip, wylos ze antryja na pjyrszo sztufa laułby, ślos chop trocha niżyj, iśe klapnoł rziciom na stołek, placu bouło genug, hnet stołek pasowoł, na tyn blank szyroki podest. We jednyj rynce mjoł kryka, kierom śe podpjyroł, mycka na gowje dopasowano, mjoł ci tys tako ala westa na wjyrchu, ze kabze wycing pfajfa, faja, sztopuje tabak rajn doni, wraziył do gymby, zapolył, cmoko dwa tszi razy, cmok, cmok. Zacon bakać, ćmi ci śe ta faja, choby lokomotywa, sztacho śe chop a po leku se pyko, wonio na caluśkym placu na tabak. Pod pachom mo ksiońszka, taki buch.
Pado – Synek poć no sam ku mje. Jo poleku śe ku niymu zbliżom, rozklapnoł ta ksiońszka, wertuje kartki.
– To je buch – pado. Łobejsz, wjys co to je? Niy opa.. niywjym. – Łobejsz te corne łone na bjołym papjorze? Niy wjym. Pado do mje, pokazujee, tom pfajfkom stuko po tym śzryfcie.
– Tus to je synek śzryft. Łobejsz yino wjela sem je na śzryftane, a to je po polsku naśzryftane.
Acha, a jo cytać niyporadza – padom Opje.
– Kejś śe naucys. Zys kejś przidzie na mje cas – se myśla po cichu. Tus ci suchom praopy a dowom pozur na kożde pra Opy godaniy, Opa hajo mje po gowje.
Pado – widzis, uc śe cytać uc a śzryftać a rachować, tus gupjelokym niyśmjys łostać. Dyć wjys pado joch po polsku niy umjoł cytać mom niymjecke szkoły, yinoch śe som potyn naucoł kej Polska nastała.
– A powjyćcie cosik po nymecku – prosza.
– Teroski to niy je we modzie synek, niyśmja wom myntliku do gowy nakludzić. Tus łordnung mus zein – pado i bako dali.
– A wyjśćie byli wojokym na pjyrszyj wojnie pra? Toć, a dyć wszyjscy my musieli za Wiluśa na nia dreptać to bouł mus. Kupa mojych kamradow my pochowali, a na biciu synek to yino masorz zarobjo.
